Z niedocenianych tradycjiSześć kolejnych dań, które świat już zna.
Gotowanie roślinne nie jest wynalazkiem ostatnich czasów. Poniższe przepisy pochodzą z tradycji kulinarnych, które karmią ludzi roślinami od wieków lub tysiącleci. Każdy opis zawiera również luźną metodę — wystarczającą do gotowania, nie jest sztywnym zestawem instrukcji.
Amharski / Tigrinya·Etiopia
Misir wat
Misir Wat to gulasz z czerwonej soczewicy, serce kuchni etiopskiej — wolno gotowany z mieszanką przypraw berbere, karmelizowaną cebulą i niter kibbeh (klarowane masło, które można zastąpić dobrą oliwą z oliwek, aby uzyskać w pełni roślinną wersję). Cebulę najpierw Smażymy na sucho, aż prawie się skarmelizuje, zanim dodamy jakikolwiek tłuszcz — to technika, która buduje głębię. Następnie dodajemy berbere, czosnek i imbir, a potem umytą czerwoną soczewicę i wystarczającą ilość wody, aby ją ugotować. Efekt powinien być gęsty, prawie pastowaty, jedzony z injerą lub chlebem. Jest to jedno z najbardziej aromatycznych dań w każdej tradycji kulinarnej i przypadkowo jedno z najbardziej kompletnych pod względem odżywczym.
Wolof / francuski·Senegal
Thiéboudienne (wersja roślinna)
Thiéboudienne to danie narodowe Senegalu — tradycyjnie przygotowywane z rybą, ale wersja warzywna, nazywana przez niektórych kucharzy Thiébou Yapp bu Weex, jest równie uwielbiana. Ryż długoziarnisty jest gotowany w bazie pomidorowej i cebulowej wzbogaconej koncentratem pomidorowym, a następnie warstwowo układany z dowolnymi korzeniowymi warzywami i dynią, które są w sezonie: słodkie ziemniaki, maniok, rzepa, bakłażan, kapusta. Ryż wchłania bazę pomidorową podczas gotowania, uzyskując głęboki, ciepły pomarańczowy kolor. Technika wymaga cierpliwości, ale niewiele umiejętności: warzywa idą najpierw, aby aromatyzować bulion, ryż idzie na końcu, aby go wchłonąć.
Japoński·Japonia
Kenchin-jiru
Kenchin-jiru to buddyjska zupa świątynna z klasztoru Kenchoji w Kamakurze — całkowicie roślinna z tradycji, opracowana przez mnichów przestrzegających kodeksu wegetariańskiego. Warzywa korzeniowe (łopian, taro, daikon, marchew) i twarde tofu smaży się na oleju sezamowym, aż tofu złotego brzegi, a następnie dusi w bulionie kombu dashi z sosem sojowym i mirinem. Rezultat jest rozgrzewający i surowy w najlepszym sensie — głęboko aromatyczny, nie polegający na bogactwie. Często dodawane jest konnyaku (konjac) dla tekstury. Ta zupa jest przygotowywana w zasadniczo tej samej formie od XIII wieku.
Hiszpański / nahuatl·Meksyk
Tinga de garbanzo
Tinga to tradycyjnie danie z rozdrobnionego kurczaka z Puebli, ale wersja z ciecierzycy stała się podstawą meksykańskiej kuchni domowej dla osób na diecie roślinnej. Papryczki chipotle w adobo, pomidory i cebula tworzą wędzony sos; odcedzoną i opłukaną ciecierzycę dodaje się i gotuje, aż wchłonie sos i zacznie się lekko rozpadać na brzegach. Podawane w ciepłych tortillach kukurydzianych z awokado, marynowaną cebulą i salsą, jest to jedno z najbardziej przystępnych i sycących dań roślinnych dla osób, które dopiero zaczynają jeść w ten sposób — smakuje znajomo i jest bardzo satysfakcjonujące.
Arabski·Liban / Lewant
Mujadara
Mujadara to jedno z najstarszych znanych dań na świecie — mieszanka soczewicy i bulguru lub ryżu, pokryta głęboko skarmelizowaną cebulą, która jest gotowana na wolnym ogniu, aż stanie się prawie dżemista. Danie nie wymaga prawie żadnej techniki, ale dużo cierpliwości do cebuli, która powinna zajmować 30-45 minut na średnio-niskim ogniu, aby osiągnąć odpowiednią głębię smaku. Podawane w temperaturze pokojowej z jogurtem (lub tahini do wersji całkowicie roślinnej) i sałatką z posiekanej pietruszki i cytryny, jest jednocześnie najprostszym i najbardziej satysfakcjonującym daniem w lewantyńskim repertuarze.
Indonezyjski / jawajski·Indonezja
Gado-gado
Gado-gado to indonezyjska sałatka z gotowanych i surowych warzyw — gotowanych ziemniaków, blanszowanej fasolki szparagowej, kiełków fasoli, ogórka, a często także jajka na twardo (pominąć dla wegan) — połączona sosem orzechowym z mielonych prażonych orzeszków ziemnych, cukru palmowego, czosnku, limonki i chili. Sos to klucz do dania: złożony, słodki, kwaśny i pikantny jednocześnie. Każdy region Indonezji ma swoją wersję sosu orzechowego, od gładkiej do gruboziarnistej i od łagodnej do bardzo ostrej. Podaje się go w temperaturze pokojowej i jest to jeden z najbardziej kompletnych posiłków roślinnych pod względem równowagi białka, tłuszczu i węglowodanów.