
Maharagwe ya Nazi
لوبیای آهستهپخته در شیر نارگیل با پیاز، گوجهفرنگی و یک مشت گشنیز تازه در آخر. با چاپاتی یا اوگالی سرو میشود.
وگانیسم اینجا اختراع نشده. این غذاها قرنهاست خانوادهها را تغذیه کردهاند. ما فقط بستری برای آنها فراهم میکنیم که لایقش بودند.
آشپزی گیاهی یک اختراع غربی یا یک مدِ جدید نیست. این ریشه عمیق در فرهنگهای اکثر جوامع دارد — غذای روزمره، غذای جشنها و دستپخت مادربزرگها. خوراک عدسِ شامات، غذاهای لوبیا و ذرت در آمریکای مرکزی، برنج و دال در جنوب آسیا، کاریهای سبزیجات در شرق و غرب آفریقا، و سنتهای توفو و نودل در شرق آسیا. دستور پختهای زیر جایگزین نیستند. آنها خودِ اصلِ جنس هستند.

لوبیای آهستهپخته در شیر نارگیل با پیاز، گوجهفرنگی و یک مشت گشنیز تازه در آخر. با چاپاتی یا اوگالی سرو میشود.

ماسور دال پختهشده با سیر، زنجبیل و تفتدادن زیره و فلفل قرمز خشک. غذای روزمره میلیونها نفر.

قارچهای کینگ اویستر کبابی روی شعلهی آزاد، با Pikliz تند و طراوتبخشی که سفره هائیتی را تعریف میکند.

کیکهای برنج تخمیرشده در تابه چدنی، سروشده با سس تند گوجه و فلفل قرمز — یک اصیل جمعهصبحی.

رشته برنج با توفو ترد، سبزیجات تازه، ترشیجات و سس لیمو-سویای شفاف. سبک، تند، زنده.

برنج و ماش دال با هم پختهشده با زنجبیل و ادویههای گرمبخش. غذایی که میخوری وقتی نیاز به آرامش داری.
بیشتر غذاهای سنتی نیازی به جایگزینی ندارند — آنها از قبل گیاهی هستند یا به سادگی تغییر میکنند. برای مواردی که نیاز به تغییر دارند، در اینجا جایگزینهایی آورده شده که واقعاً در تابه جواب میدهند، نه فقط روی کاغذ.
سویا از نظر پروتئین شبیهترین است و در قهوه و پختوپز بهترین عملکرد را دارد. جو دوسر خامهایتر است. بادام سبکترین است. هر کدام از آنها در غلات صبحانه و سسها به خوبی و بدون اینکه متوجه شوید عمل میکنند.
برای اکثر غذاهای غیرشیرین، روغن زیتون یک ارتقا محسوب میشود. برای شیرینیپزی، روغن نارگیل تصفیهشده یا کرههای گیاهیِ قالبی، بافت غذا را همانند کره لبنی حفظ میکنند.
یک قاشق غذاخوری پودر کتان + سه قاشق غذاخوری آب = یک تخممرغ، برای چسبندگی در برگرها، مافینها و پنکیکها. آرد نخودچی مخلوط با آب هم املتهای فوقالعادهای میسازد.
برای غذاهایی که نیاز به پنیر آبشده دارند، محصولات آماده به شدت پیشرفت کردهاند. برای سسها و تاپینگها، مخلوط بادام هندی با لیمو و مخمر تغذیهای عمقی از طعم ایجاد میکند که اکثر مردم پس از عادت کردن، آن را ترجیح میدهند.
Lentils برای بلونیز و چیلی. قارچ برای طعم عمیق و اومامی. Jackfruit برای بافت ریشریش شده. Tofu و Tempeh برای کباب کردن و سرخ کردن. Seitan زمانی که بافتی نزدیک به گوشت میخواهید.
آشپزی گیاهی یک اختراع جدید نیست. دستورالعملهای زیر از سنتهای غذایی میآیند که قرنها یا هزارههاست مردم را با گیاهان تغذیه کردهاند. هر توضیحی به عنوان یک روش کلی نیز عمل میکند — به اندازهای که بتوان با آن غذا پخت، نه یک مجموعه دستورالعمل سختگیرانه.
میسر وات (Misir Wat) خورشت عدس قرمز در قلب آشپزی اتیوپی است — که با ترکیب ادویه بربره، پیاز کاراملیشده و نیتر کیبه (کره رقیقشده، که میتوان آن را با روغن زیتون خوب برای یک نسخه کاملاً گیاهی جایگزین کرد) به آرامی پخته میشود. پیازها ابتدا خشک سرخ میشوند تا تقریباً کاراملی شوند و سپس چربی اضافه میشود — این تکنیکی است که عمق طعم را ایجاد میکند. بربره، سیر و زنجبیل بعد اضافه میشوند، سپس عدس قرمز شستهشده و آب کافی برای پخت کامل آنها. نتیجه باید غلیظ و تقریباً خمیری باشد که با اینجرا یا نان خورده میشود. این یکی از خوشمزهترین غذاها در هر سنت غذایی است و به طور اتفاقی یکی از کاملترین آنها از نظر تغذیه.
تیهبودین (Thiéboudienne) غذای ملی سنگال است — به طور سنتی با ماهی درست میشود، اما نسخه سبزیجات آن، که توسط برخی آشپزها تیهبو یاپ بو ویکس (Thiébou Yapp bu Weex) نامیده میشود، به همان اندازه محبوب است. برنج خرد شده دانه بلند در پایهای از گوجهفرنگی و پیاز غنی شده با رب گوجهفرنگی پخته میشود، سپس با هر سبزیجات ریشهای و کدو حلوایی فصلی چیدمان میشود: سیبزمینی شیرین، کاساوا، شلغم، بادمجان، کلم. برنج هنگام پخت، پایه گوجهفرنگی را جذب کرده و به رنگ نارنجی گرم و عمیق تبدیل میشود. این تکنیک نیاز به صبر دارد اما به مهارت زیادی احتیاج ندارد: سبزیجات ابتدا برای طعمدار کردن آبگوشت داخل میروند، برنج آخر برای جذب آن اضافه میشود.
کنچین-جیرو (Kenchin-jiru) یک سوپ معبد بودایی از صومعه کنچوجی در کاماکورا است — به طور سنتی کاملاً گیاهی، که توسط راهبانی که یک کد گیاهخواری را دنبال میکردند، توسعه یافته است. سبزیجات ریشهای (بابونه، تارو، دایکون، هویج) و توفوی سفت در روغن کنجد تفت داده میشوند تا توفو در لبهها طلایی شود، سپس در داشی کونبو با سس سویا و میرین آبپز میشوند. نتیجه، گرمکننده و در بهترین حالت ساده است — با طعمی عمیق بدون اتکا به چربی. کنیاکو (کنجاک) اغلب برای بافت اضافه میشود. این سوپ از قرن سیزدهم میلادی اساساً به همین شکل تهیه میشود.
تینگا (Tinga) به طور سنتی یک غذای مرغ ریش شده از پوئبلا است، اما نسخه نخود آن به یک غذای اصلی در آشپزی خانگی مکزیکی برای گیاهخواران تبدیل شده است. فلفل چیپوتل در سس آدوبو، گوجهفرنگی و پیاز یک سس دودی تشکیل میدهند؛ نخودهای آبکش شده و شستهشده داخل میروند و میپزند تا سس را جذب کنند و در لبهها کمی له شوند. این غذا که در نان ذرت گرم با آووکادو، پیاز ترشی و سالسا سرو میشود، یکی از قابل دسترسترین و رضایتبخشترین غذاهای گیاهی برای افرادی است که تازه به این شیوه غذا خوردن روی آوردهاند — طعمی آشنا و بسیار رضایتبخش دارد.
مجدره (Mujadara) یکی از قدیمیترین غذاهای ثبت شده جهان است — ترکیبی از عدس و بلغور گندم یا برنج که با پیازهای عمیقاً کاراملی شده پوشانده میشود، پیازهایی که با حرارت کم و به آرامی پخته میشوند تا تقریباً حالت مربا پیدا کنند. این غذا تقریباً به هیچ تکنیکی نیاز ندارد اما به صبر زیادی برای پیازها احتیاج دارد، که باید ۳۰ تا ۴۵ دقیقه با حرارت متوسط-کم پخته شوند تا به عمق مناسب برسند. که در دمای اتاق با ماست (یا ارده برای یک نسخه کاملاً گیاهی) و سالادی از جعفری خرد شده و لیمو سرو میشود، هم سادهترین و هم رضایتبخشترین غذای موجود در فهرست غذاهای شامی است.
گادو-گادو (Gado-gado) یک سالاد اندونزیایی از سبزیجات پخته و خام است — سیبزمینی آبپز، لوبیا سبز بلانچ شده، جوانه لوبیا، خیار، و اغلب تخممرغ سفت (برای وگانها حذف شود) — که با سس بادامزمینی تهیه شده از بادامزمینی بوداده آسیاب شده، شکر نخل، سیر، لیمو و فلفل چیلی به هم پیوند میخورد. سس این غذا است: پیچیده، شیرین، ترش و تند به طور همزمان. هر منطقه از اندونزی نسخه خاص خود را از سس بادامزمینی دارد، از صاف تا تکهتکه و از ملایم تا بسیار تند. این غذا در دمای اتاق سرو میشود و یکی از کاملترین غذاهای گیاهی از نظر تعادل پروتئین، چربی و کربوهیدرات است.