چرا این موضوع اهمیت دارد

هر ساله بیش از ۸۰ میلیارد حیوان خشکی‌زی برای غذا کشته می‌شوند. هر کدام از آن‌ها یک موجود مستقل با میل به زندگی هستند. ما حداقل به آن‌ها مدیونیم که در این کار مشارکت نکنیم.

دامداری یکی از عوامل اصلی جنگل‌زدایی، کاهش تنوع زیستی و ایجاد مناطق مرده اقیانوسی، و همچنین از مصرف‌کنندگان عمده آب شیرین است. روی آوردن به رژیم غذایی گیاهی، یکی از بزرگ‌ترین اقداماتی است که یک فرد می‌تواند برای کاهش ردپای زیست‌محیطی خود انجام دهد.

رژیم‌های غذایی گیاهیِ کامل با کاهش خطر بیماری‌های قلبی، دیابت نوع ۲ و برخی سرطان‌ها مرتبط هستند؛ موضوعی که به‌ویژه در مناطقی که دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی کمتر است، اهمیت دارد.

جوامعی که اول و بیشتر از همه تغییرات اقلیمی را احساس می‌کنند، همان‌هایی هستند که کمترین مسئولیت را در قبال آن دارند. حاکمیت غذایی و خوردن سنتی گیاه‌محور ابزارهای مقاومت هستند.

بیش از ۸۰ میلیارد حیوان خشکی‌زی هر ساله برای غذا کشته می‌شوند. هر کدام یک موجود هوشمند با قابلیت احساس ترس، درد، ترجیح و برقراری ارتباط هستند. پرسش درباره اینکه آیا باید این رنج را در مقیاس صنعتی ایجاد کرد، مستقیم‌ترین پرسش اخلاقی است که سیستم غذایی مطرح می‌کند. برای پاسخ دادن به این پرسش، نیازی به هیچ استدلال زیست‌محیطی یا سلامتی نیست.

سیستم‌های کشاورزی و غذایی دام در سال 2015 حدود 12% از انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی را به خود اختصاص دادند (FAO, 2023). چراگاه‌ها و تولید خوراک دام، بخش عمده‌ای از زمین‌های کشاورزی را اشغال کرده‌اند در حالی که غذاهای حیوانی سهم بسیار کمتری از کالری را تأمین می‌کنند. تولید دام همچنین به جنگل‌زدایی، از دست دادن تنوع زیستی، مصرف آب و آلودگی مغذی کمک می‌کند. هیچ استراتژی اقلیمی که غذا را نادیده بگیرد، کامل نیست.

آکادمی تغذیه و رژیم‌شناسی بیان می‌کند که رژیم‌های گیاهخواری و وگان که به درستی برنامه‌ریزی شده باشند، می‌توانند برای بزرگسالان از نظر تغذیه‌ای کافی بوده و مزایای سلامت قلبی-متابولیک داشته باشند. توصیه برای دوران بارداری و کودکی نیازمند مراقبت ویژه‌ای است: نهادهای حرفه‌ای در توصیه‌های خود متفاوت هستند و شواهد برای کودکان وگان همچنان محدود است. کیفیت غذا، مکمل‌یاری و نیازهای فردی اهمیت دارند.

دامداری صنعتی آسیب‌های خود را بر جوامع فاقد قدرت سیاسی متمرکز می‌کند: کارگران کشتارگاه — که به طور نامتناسبی مهاجران و کارگران با درآمد پایین هستند — زندگی در نزدیکی مناطق تغذیه دام، کشاورزان خرد که توسط رقبای صنعتی یارانه‌دار ضعیف می‌شوند، و جوامع در جنوب جهانی که بدترین تأثیرات آب و هوایی و استفاده از زمین را که خودشان ایجاد نکرده‌اند تحمل می‌کنند. سیستم خنثی نیست.