உணவுப் பழக்கத்தால் காலநிலை மாற்றம் மாறுமா?

காலநிலை மாற்றம் குறித்த அச்சம் உலகெங்கிலும் பரவி வரும் நிலையில், நமது அன்றாட பழக்கவழக்கங்களில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் இந்தப் பெரும் பிரச்சனையை எதிர்கொள்ள எவ்வாறு உதவும் என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வியாகும். குறிப்பாக, நாம் உண்ணும் உணவு, நமது கிரகத்தின் ஆரோக்கியத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. விலங்குப் பொருட்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட உணவு முறைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, தாவர அடிப்படையிலான உணவு முறைகள் குறைவான பசுமை இல்ல வாயுக்களை வெளியிடுகின்றன என்பது அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ்நாட்டின் பாரம்பரிய உணவு முறைகளில் அரிசி, பருப்பு வகைகள், காய்கறிகள், தேங்காய் போன்றவை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இந்த உள்ளூர் தாவர உணவுகளின் பயன்பாட்டை அதிகரிப்பதன் மூலம், நாம் காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பைச் செய்ய முடியும்.

உணவுப் பழக்கத்துக்கும் காலநிலை மாற்றத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?

நாம் உண்ணும் உணவை உற்பத்தி செய்யப் பெரும் வளங்கள் தேவைப்படுகின்றன. விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, உணவு பதப்படுத்துதல், போக்குவரத்து என ஒவ்வொரு நிலையிலும் பசுமை இல்ல வாயுக்கள் வெளியிடப்படுகின்றன. குறிப்பாக, இறைச்சி மற்றும் பால் பொருட்களின் உற்பத்திக்கு அதிக நிலம், நீர் மற்றும் ஆற்றல் தேவைப்படுகிறது. மேலும், கால்நடைகளிலிருந்து மீத்தேன் போன்ற சக்திவாய்ந்த பசுமை இல்ல வாயுக்கள் வெளியிடப்படுகின்றன. உலக உணவு விவசாய அமைப்பின் (FAO) அறிக்கைகளின்படி, உணவு உற்பத்தித் துறை உலகளாவிய பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்றத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டுள்ளது. ஒரு கிலோ மாட்டிறைச்சி உற்பத்திக்கு சுமார் 100 கிலோ CO2e (கார்பன் டை ஆக்சைடு சமமானவை) வெளியிடப்படுகிறது, அதேசமயம் ஒரு கிலோ காய்கறிகள் உற்பத்திக்கு 0.4 கிலோ CO2e மட்டுமே வெளியிடப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டு உணவுகள் சூழலுக்கு உகந்தவையா?

தமிழ்நாட்டின் பாரம்பரிய உணவு முறைகள் பெரும்பாலும் தாவர அடிப்படையிலானவை. அரிசி, இட்லி, தோசை, சாம்பார், குழம்பு வகைகள், பொரியல், அவியல், சுண்டல், தேங்காய் சட்னி போன்றவை பல நூற்றாண்டுகளாக நம் உணவில் முக்கிய இடம் பிடித்துள்ளன. இவை உள்ளூர் விவசாயிகளிடமிருந்து பெறப்படும், பருவகாலத்திற்கு ஏற்ற காய்கறிகள், தானியங்கள் மற்றும் பருப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இத்தகைய உணவுகள், இறக்குமதி செய்யப்பட்ட அல்லது நீண்ட தூரம் கொண்டு வரப்படும் உணவுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, குறைவான போக்குவரத்துத் தேவையால் சூழல் பாதிப்பைக் குறைக்கின்றன. மேலும், நம்முடைய சமையல் முறைகள், குறைந்த ஆற்றலைப் பயன்படுத்தும் வகையில் அமைந்துள்ளன. தேங்காய், தென்னிந்திய உணவுகளில் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும். இது ஆரோக்கியமான கொழுப்புகளை வழங்குவதோடு, உள்ளூர் விவசாயத்திற்கும் துணைபுரிகிறது.

தாவர அடிப்படையிலான உணவுகளின் நன்மைகள் என்ன?

தாவர அடிப்படையிலான உணவுகள், கார்பன் தடம் (carbon footprint) குறைப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், ஆரோக்கியத்திற்கும் பல நன்மைகளை அளிக்கின்றன. இவை நார்ச்சத்து, விட்டமின்கள், தாதுக்கள் நிறைந்தவை. இதய நோய்கள், நீரிழிவு, உடல் பருமன் போன்ற நோய்களின் அபாயத்தைக் குறைக்க இவை உதவுகின்றன. மேலும், இது போன்ற உணவுகளை ஊக்குவிப்பது, நமது உள்ளூர் விவசாயப் பொருளாதாரத்திற்கும் வலு சேர்க்கும். சிறு, குறு விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்தவும், விவசாயத்தில் பன்முகத்தன்மையை ஊக்குவிக்கவும் இது வழிவகுக்கும். ஒரு ஆய்வின்படி, இறைச்சி நுகர்வைக் குறைத்து, தாவர அடிப்படையிலான உணவுகளை அதிகரிப்பது, ஒரு தனிநபரின் கார்பன் தடத்தை 30% வரை குறைக்க முடியும்.

மாற்றத்திற்கான வாய்ப்புகள்

முழுமையாக சைவ உணவு முறைக்கு மாறுவது அனைவருக்கும் சாத்தியமில்லை என்றாலும், படிப்படியாக நமது உணவில் விலங்குப் பொருட்களைக் குறைத்து, தாவர அடிப்படையிலான உணவுகளை அதிகரிப்பது ஒரு நடைமுறைக்கு உகந்த தீர்வாகும். வாரத்தில் ஒரு நாள் 'சைவ தினம்' கடைப்பிடிப்பது, இறைச்சி உணவுகளின் அளவைக் குறைப்பது, பால் பொருட்களுக்குப் பதிலாக தாவர அடிப்படையிலான பால் வகைகளைப் (சோயா, பாதாம், தேங்காய் பால்) பயன்படுத்துவது போன்ற சிறிய மாற்றங்கள் கூட பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். கோவில் திருவிழாக்கள், பாரம்பரிய நிகழ்வுகளில் பலவிதமான சைவ உணவுகள் பரிமாறப்படுவது, நமது கலாச்சாரத்தில் தாவர உணவு முறைகளின் ஆழமான வேர்களைக் காட்டுகிறது.

“நமது உணவுப் பழக்கத்தை மாற்றுவது, காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான மிகவும் சக்திவாய்ந்த தனிப்பட்ட செயல்களில் ஒன்றாகும்.”

விவசாய முறைகளில் மாற்றங்கள்

காலநிலை மாற்றத்தைக் குறைப்பதில் விவசாய முறைகளின் பங்கும் முக்கியமானது. நீடித்த விவசாய முறைகள் (sustainable agriculture), கரிம உரங்களைப் பயன்படுத்துதல், நீர் மேலாண்மையை மேம்படுத்துதல், இரசாயன உரங்கள் மற்றும் பூச்சிக்கொல்லிகளின் பயன்பாட்டைக் குறைத்தல் போன்றவை பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கும். உள்ளூர் சூழலுக்கு ஏற்ற பயிர் வகைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது, மண் வளத்தைப் பாதுகாப்பது, பல்லுயிர் பெருக்கத்தை ஊக்குவிப்பது போன்றவை நீண்ட காலத்திற்கு நன்மை பயக்கும். குறிப்பாக, நெல் சாகுபடியில் ஏற்படும் மீத்தேன் வெளியேற்றத்தைக் குறைக்க, நீர் மேலாண்மையில் புதிய நுட்பங்களைப் புகுத்துவது அவசியமாகிறது.

தண்ணீர் பயன்பாட்டை கருத்தில் கொள்ளுதல்

உணவு உற்பத்திக்குத் தேவைப்படும் தண்ணீரின் அளவு, உணவு வகையைப் பொறுத்து மாறுபடும். இறைச்சி உற்பத்திக்கு மிக அதிக அளவு தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது. ஒரு கிலோ மாட்டிறைச்சி உற்பத்திக்கு சுமார் 15,000 லிட்டர் தண்ணீர் தேவைப்படலாம், ஆனால் ஒரு கிலோ காய்கறிகள் உற்பத்திக்கு சில நூறு லிட்டர்கள் மட்டுமே தேவைப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டின் பல பகுதிகளில் நீர் பற்றாக்குறை ஒரு முக்கிய பிரச்சனையாகும். எனவே, குறைவான தண்ணீர் தேவைப்படும் தாவர அடிப்படையிலான உணவுகளை நாம் தேர்ந்தெடுப்பது, நமது நீர் வளங்களைப் பாதுகாப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும்.

முடிவுரை: நமது தேர்வுகள், நமது எதிர்காலம்

காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கங்கள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் நிலையில், நமது உணவுப் பழக்கங்களில் நாம் செய்யும் மாற்றங்கள் வெறும் தனிப்பட்ட தேர்வுகளாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், நமது சமூகத்தின் மற்றும் கிரகத்தின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த கருவியாக மாறும். தமிழ்நாட்டின் வளமான தாவர அடிப்படையிலான உணவு பாரம்பரியத்தை மேம்படுத்துவதன் மூலமும், நீடித்த விவசாய முறைகளை ஆதரிப்பதன் மூலமும், நாம் ஒரு பசுமையான மற்றும் நிலையான எதிர்காலத்தை உருவாக்க முடியும். நமது உணவுத் தட்டுகளில் நாம் செய்யும் சிறிய மாற்றங்கள், பூமியின் மீதான நமது தாக்கத்தைக் குறைப்பதில் ஒரு பெரிய பாய்ச்சலாக அமையும்.

1. உங்கள் உணவில் இறைச்சி மற்றும் பால் பொருட்களின் அளவைக் குறைக்கவும்.
2. அரிசி, பருப்பு, காய்கறிகள், பழங்கள், கொட்டைகள் போன்ற தாவர அடிப்படையிலான உணவுகளை அதிகரிக்கவும்.
3. உள்ளூரில் விளைவிக்கப்படும், பருவகால உணவுகளை வாங்கவும்.
4. நீடித்த விவசாய முறைகளை ஆதரிக்கும் விவசாயிகளிடமிருந்து வாங்கவும்.
5. உணவு வீணாவதைக் குறைக்கவும்.

சிறுதானியங்களின் நிலத்தடி கார்பன் சேமிப்புத் திறன்

காலநிலை விவாதங்களில் உணவுப் பொருட்களின் உற்பத்தி உமிழ்வுகள் மட்டுமே பெரும்பாலும் கணக்கிடப்படுகின்றன. ஆனால் மண்ணில் கார்பனைத் தக்கவைக்கும் பயிர்களின் உள்ளார்ந்த திறன் கவனிக்கப்படுவதில்லை. தமிழ்நாட்டின் வறண்ட நிலப்பரப்புகளில் விளையும் கேழ்வரகு, கம்பு மற்றும் தினை போன்ற சிறுதானியங்கள் மிகக் குறைந்த நீர்த்தேவையுடன் வளர்வதோடு, ஆழமான வேர் அமைப்பைக் கொண்டு மண்ணில் உள்ள கரிமக் கார்பனை (Soil Organic Carbon) நிலைநிறுத்துகின்றன.

அதிக பாசனமும் ரசாயன உரங்களும் கோரும் நவீன நெல் சாகுபடியுடன் ஒப்பிடும்போது, சிறுதானியப் பயிர் சுழற்சி நைட்ரஸ் ஆக்சைடு மற்றும் மீத்தேன் வெளியேற்றத்தைக் கணிசமாகக் குறைக்கிறது. மேலும், வறட்சியைத் தாங்கும் பயிர்களை உட்கொள்வது, உணவு விநியோகச் சங்கிலியில் சேமிப்பு மற்றும் குளிர்சாதனக் கிடங்குகளால் ஏற்படும் மறைமுக உமிழ்வுகளையும் மட்டுப்படுத்துகிறது.

• சிறுதானியங்களின் வேர் உயிரித்திரள் (root biomass) மண்ணில் கார்பனை நீண்ட காலம் தேக்கி வைக்கிறது.
• செயற்கை நைட்ரஜன் உரங்களின் பயன்பாட்டைக் குறைத்து வளிமண்டல நைட்ரஸ் ஆக்சைடு உமிழ்வைத் தடுக்கிறது.
• வறட்சி தாங்கும் தன்மை காரணமாக நிலத்தடி நீர் இறைப்புக்கான மின்சாரத் தேவையையும் அதன் மூலமான உமிழ்வையும் குறைக்கிறது.

உள்ளூர் பயறு வகைகள் vs இறக்குமதி தாவர உணவுகள்: உமிழ்வு ஒப்பீடு

தாவர உணவு முறைக்கு மாறுவது சூழலுக்கு நல்லது என்றாலும், உணவு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதும் உமிழ்வை நிர்ணயிக்கிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில் தமிழ்நாட்டு நகரங்களில் பிரபலமாகி வரும் இறக்குமதி பாதாம், சோயா பால் மற்றும் பதப்படுத்தப்பட்ட மாற்று இறைச்சிகள் அதிக போக்குவரத்து மற்றும் பதப்படுத்துதல் உமிழ்வைக் கொண்டுள்ளன. இதற்கு மாறாக, உள்ளூர் துவரை, உளுந்து மற்றும் தட்டப்பயறு ஆகியவை மிகக் குறைந்த போக்குவரத்து மைல்களைக் கொண்டுள்ளன.

உள்ளூர் பயறு வகைகள் இயற்கையிலேயே மண்ணில் நைட்ரஜனை நிலைநிறுத்துவதால் (nitrogen fixation), மண்ணின் சூழல் சமநிலையைப் பாதுகாத்து அடுத்தடுத்த பயிர்களுக்கான உரத் தேவையையும் குறைக்கின்றன. எனவே, நுகர்வோர் தாவர உணவுகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது அவற்றின் உள்ளூர் மூலத்தையும் பருவகால உற்பத்தியையும் கருத்தில் கொள்வது காலநிலைத் தாக்கத்தை மேலும் குறைக்கும்.