زمین، جنگل‌ها و تنوع زیستی: بزرگترین هزینه کشاورزی

از دست دادن بازدهی از نظر ترمودینامیکی است

خوراندن محصولات کشاورزی به حیوانات بیشتر انرژی را به صورت گرما، حرکت و بافت‌های غیرقابل خوردن هدر می‌دهد. کارایی تبدیل از تقریباً ۳% برای گوشت گاو تا حدود ۲۰% برای مرغ و شیر متغیر است. هر سیستمی که بر اساس این نسبت ساخته شده باشد، به زمین بیشتری نسبت به سیستمی که مستقیماً محصولات کشاورزی را مصرف می‌کند، نیاز دارد.

جنگل‌زدایی از تقاضا پیروی می‌کند، نه از مرزها

سویا اغلب به دلیل از بین رفتن جنگل‌ها سرزنش می‌شود، و درست هم هست — اما حدود سه چهارم سویای جهانی به خوراک دام تبدیل می‌شود. گوشت گاو و سویای خوراک دام با هم بر پاکسازی مناطق گرمسیری غالب هستند، به همین دلیل ممنوعیت‌های واردات و طرح‌های گواهی‌نامه با مشکل مواجه می‌شوند: سیگنال تقاضا به سادگی جابجا می‌شود.

• تقریباً هر شش ثانیه یک زمین فوتبال از جنگل‌های بارانی پاکسازی می‌شود.
• زمین پاکسازی شده بلافاصله کربن ذخیره‌شده را آزاد می‌کند و ظرفیت ترسیب آینده خود را از دست می‌دهد.
• آتش‌سوزی‌های مورد استفاده برای پاکسازی، تأثیرات بهداشتی منطقه‌ای را در فاصله‌ای دور از مزرعه ایجاد می‌کنند.

تنوع زیستی: تبدیل زیستگاه مکانیسم اصلی است

IPBES تغییر کاربری زمین را به عنوان عامل اصلی از دست دادن تنوع زیستی زمینی، بالاتر از تغییرات آب و هوایی، شناسایی می‌کند. کشاورزی شکل غالب این تغییر است. دام‌ها همچنین برای آب و علوفه با حیات وحش رقابت می‌کنند و برنامه‌های کنترل شکارچیان را در سراسر قاره‌ها به پیش می‌برند.

بازگرداندن زمین آزاد شده اهرم از دست رفته است

حسابداری هزینه فرصت کربن نشان می‌دهد که بازگرداندن پوشش گیاهی در زمین‌هایی که در حال حاضر برای دامپروری استفاده می‌شوند، می‌تواند چندین صد گیگاتن CO₂ را طی دهه‌ها ترسیب کند — که معادل یک دهه یا بیشتر انتشار جهانی است و بدون نیاز به فناوری جدید قابل دستیابی است.